~-.¸¸,.-~*´¨Resulullah Aþýðý~-.¸¸,.-~*´¨

Ýslam’ýn yasakladýðý vesile

Meselenin diðer tarafýna gelince bir vesilelik daha vardýr ki o vesilelik Ýslam’dan, Ýslam da ondan uzaktýr. Bu, tahrif edilmiþ dinlerde olan bir vesileliktir. Onlara göre bir insanýn affolmasý için araya bir kimsenin girmesi lazýmdýr. Ýnsanýn kendi baþýna el kaldýrýp Allah’a yalvarmasý nafiledir. Ancak bir din adamýnýn araya girip kiþinin vermiþ olduðu dilekçeyi Allah katýna ulaþtýrmasý gerek ki, Allah o kimseyi affetsin. Ýþte bu anlayýþ batýl ve sakattýr.

Müslümanlýða gelince bir insan hak ve hakikati bulduktan sonra daðda, derede ve tepede, nerede olursa olsun ellerini kaldýrýr, Rabb’ine yalvarýr yakarýr. Ýslam’da kul ile Allah arasýnda hiçbir vasýta yoktur. Kul istediði zaman ve istediði mekânda Allah’a teveccüh eder ve O’nunla vasýtasýz ve bir kulluk dili kullanarak konuþabilir. Nitekim “Kullarým Beni senden soracak olurlarsa, bilsinler ki Ben pek yakýným. Bana dua edenin duasýna icabet ederim.” (Bakara, 2/186) ayet-i kerimesi bu hakikati dile getirmektedir. Baþka bir ayet-i kerime ise Cenab-ý Hakk’ýn kullarýna þah damarlarýndan daha yakýn olduðunu ifade etmektedir. (Bkz. Kâf, 50/16) Bu açýdan Ýslam’da vasýta yoktur. “Allah’la kul arasýna kimse giremez” derken de bunu kastederiz. Yoksa irþadýmýzda, hak ve hakikatin berrak yüzünü görmemizde, Kur’an’ý anlamamýzda saadet asrýnda Efendimiz’e muhtaç olduðumuz gibi daha sonra da Ebu Hanife, Ýmam Þafii, Ýmam Malik ve Ýmam Rabbani’ye, daha baþka nice nice meçhul imamlara muhtaç olagelmiþizdir.

* Mana büyükleri bir vesiledir; ama onlar “Hidayet ediyor” demek çok yanlýþtýr.